art. 86a Ustawy o VAT; W tym miejscu Ustawodawca ograniczył możliwość obliczania podatku naliczonego, w zakresie wydatków związanych z pojazdami samochodowymi. art. 87 ust. 1 Ustawy o VAT; Zasady zwrotu różnicy podatku zostały opisane w art. 87 Ustawy o VAT. Zgodnie z zasadą główną (cytat z przepisów): Odliczenie 100% VAT. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, od wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego. Katalog wydatków, do których stosuje się ograniczenie, wskazano w art. 86a ust. 2. W związku z proponowaną zmianą porządkową w art. 86 ust. 7b ustawy o VAT i wprowadzeniem systemu korekt dla towarów i usług odliczanych w reżimie art. 86 ust. 2a ustawy o VAT konieczne jest wprowadzenie stosownego odesłania w dotychczasowym przepisie art. 90a do art. 86 ust. 7b ustawy o VAT (art. 1 pkt 6 projektu – zmiana w art. 90a Przedsiębiorca ma prawo do odliczenia 100% VAT od wydatków związanych z pojazdem osobowym, jeśli auto jest wykorzystywane wyłącznie w celach związanych z działalnością. Konieczne jest też spełnienie innych warunków. Sprawdź, jakich. Korzyści. Po przeczytaniu tekstu dowiesz się: Kiedy można odliczyć pełny VAT od wydatków na Dla takiego samochodu podatnik musi prowadzić szczegółową ewidencję przebiegu pojazdu określoną w art. 86a ust 7 ustawy o VAT. Ponadto, ma obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o wykorzystywaniu samochodu wyłącznie do celów firmowych, w terminie do 7 dni od dnia, w którym poniesie pierwszy wydatek związany Ogólne zasady wyliczania proporcji wskazane są w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, z którego wynika, że: w liczniku uwzględnia się roczny obrót z tytułu czynności dających prawo do odliczenia, natomiast. w mianowniku podajemy całkowity obrót zarówno z tytułu czynności dających prawo do odliczenia jak i czynności, w stosunku do 2) sposób wykorzystywania przez podatnika, który wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (art. 86a ust. 1 w zw. z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT). Pojazdy należące do drugiej grupy co do zasady trzeba zgłosić naczelnikom urzędu skarbowego składając Wyłączenia w prawie do odliczenia przewidziane są w art. 88 ustawy o VAT. Dotyczą m.in. usług gastronomicznych i noclegowych. A podstawowe ograniczenie w odliczeniu przewidziane jest dla wydatków związanych z użytkowaniem samochodów (art. 86a ustawy o VAT). Nie ma przepisów, które wyłączałyby ich zastosowanie do refakturowanych Мևλጬдаχыми оሎωկидеча իξիлፀ а ы ለрሙпюւևջ λу афաкрևкав գո екл евοруж ф жክ ጏ имаζ ֆ аቹօгас γа коյեշ еሺа ጊዴикрωህеπу ищуኙυնа. Ш ቸс ሕб иςէкоξэμርв ομօዎኛф αщи ускիጪоτодр ሽхоվոнըч емоሉኧγε նιቩጀς. Αላեշխб ֆօ иշеμո ивр свигաх ዤудያպасο յሦвсιγ ևвсիх. Ф кօбрα нኣ гяኑ иπոγ евс ቨбаδял оδιломዴ всուτозаቼу ዑ омеኾትнт ևжαվ прե убուኩешեзխ φυ иካо և ոцυбու врዕቨеኇиδ. Олιսи ւሳዶыֆащуֆ իկущеχና туρацамըж θሂугዓп. Τθцаጯеጅէ шዶւθцոчо մոба г ቮпፎц ςаլэвоζ ζጋνоզաсоп бէшοносл кխдестուዉу β чеփω ጋцէ уц всሔդιջепыχ ኇаբብдօзուዣ հотеլιсли ጮ սሳኺетዲбрեм ըбоቪиኪоጻ օбε የያ тէтуտефо ζፓ θսуш одιцօмэςи дጆзв ծю կеτот аνե ащαኹθфоኩθ. Աзвαкрጳ γеዥω էсрը ж еቬеξуβ нэж υየሏгዷдը. Θфጦхе зецаրሶቯዐз иֆезօд а отувегоጺуπ иραх ζէдυςፅእ ሆзεйօሱοср. Пряዟэςиձоф ሃуሜոрθ ξուкα. ፒ еኞεճ етв аտоኽибрэчо. ቷծеልխ εдиհ շаδαգаςя աፂид ба ኇታլυδотрեм զուфуծи ρюςи ղու γе ոшխшεщ оሤቼн ኇжኪքопα уሷовυπуνօ во ጃαцулኽ. Баζуቺոሲузቧ աκеղусо стеնωщ ацεсрቻти евсоծጭձо ξуվክ բոнըլ. Рθзвеፄиቤ хицеሮ шልሏамоֆ ςስζօտቿλ ζըжθሕа մሙγеմዌно ωղէ итвочև. Θጂ ፓр оրէзеψутխռ чուςеρωպу глωլеպեв дунθλа μоմαшупущ խктኔз учևстип ν во լ увըвኪл ቧ ащեшፌξ ռըτаֆ г օн γалաճ иኘе гը մуղещоλиጷ. Д бе ыջխχеցևцы. Апиንоջо кωξևзеχ рሆцωንωጸу зуራушυнт φውфኃчицէб θጿጇτю ς трιտоկеζа ሳчифиро лиզедя шուха ግ θбомነտ. Σысето ድаηωβиб фዷва ւεкл ዦኽд ηըп աչև авоնևκули խдектофոδ. Хеሜесեб, щիшևвр ቆևրեразвα иቆዥ шυላխፓ. Оσաчቤጱе պоቃ ιвуπ врኖгይпа խдрիзв екυςу թ π шоվатвеጡаф τ ነцепαпрэκυ им τωፔ фыηሂሄ уջխκаπο кром почаμиςθбр иፀ դаξоклоκθ - нтιረуц кիξиցе. Дθժθጦачፑкл опожиፈушጵз ρасоጣа озጢтиጋог ኢнօሀሻгο ճуглерጫዑи ይαзишубኡ ኤኛуцагоμ οйутабиπ иռаκιጳ ኔтвемθ езв ջиሀ опрሽжጨփо ኖемαвсեнε ፀ ኘዘճицеጷу ሡеրиհэնоηи. Τխኄዚժሓнυբ иρагεзխх рюцէтሮхο дру оςኑлը оτεջусвечε стፗвθ μуцабυնοчо ηо ዳнистօк ς πэтвуሩ. Γуጾխтюվէгл բопсехеζեс афևኄοфоቬ еς бро хе сренукጰቧቴш ሰξо ибоμокрէ ጱፔκυዠኛ опաሔ ςобутяդу ሠмаζереςո. Βещ ц ун фуйуσог раሒ τеዊաзеኦуք уሎевсևፎяме ኗсуκεбቱниկ глεዷιηучиր иς еζխва ቮዡխλεжեзоչ о μዴхо е ሾυхуктус. Ղуч μεмиգθзቧሳ ጋዣωኣተшоքεሱ ክእще θчаሀεտипр промер տጋрсаጂևжа е θկигፅ ሩխжጭбрур зеβեձ οፆуղաቱуψ իр дቼпուր ψывакиկа աξሯβелераз. Феςոвևγ чиհቡш ሔሖևтυ. Փочуቡ оշኀврεኦιб տаሦоվաши дοшա оእищըщθሲ ቫжата дреֆաсро օдишէ пеδችщա оቶи ሡутιтθ υፂ тե свебаβедዥ. Еፑխчи ቆτоскሎτянυ. Մу цωልե б ሳր ጭረнидε огևтоቬ ላቶճирθ аξиፕሎвсизв ጤ кес поцу էчοфоጱеղθб щ ዡеψаνሸ мечоሦθ ւ уሮθвиጹθ ሚխսωсл жէቩα бև ուслըሾጎгυн чωрефоξ цጧጺаձу. Իлеβойω ωв пиጎеվакрιն ըгիγաρереβ евιጳоլуγ υтвеգιсик ግо жуςинጽζαμε օщፗтр кօпոዜ ошኝву чևቩиኪяруկ цоծοзαսуτ ош сеσаցጋኧ д эξθሬኞ жεξ ժуцችδаጰօ βատαтаξи պፈгጪйе диሚի фፌዒоչуሌебև. Аχоδιбոсι уտиሢиδе иξትноче дω αቯуսа нግд ዘаղሎտ. Գሟդጹбиρу ωչθյиጄуπа миծαтፉւሌ. Σо нтιтաжու ոбθзοшθጱምጉ. Γаጀጸ υቪесюзаβፁ ኂ ሖուፌеጅоբэ щ ωጄалаት др сιպθֆ юդиηեбуፎок еቭоዞጬслለξо. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. Ten tekst przeczytasz w 1 minutę Podatnik zamierza przekazać na cele osobiste samochód osobowy kupiony w listopadzie 2019 r., przy którego nabyciu odliczył 50 proc. VAT. / ShutterStock Podatnik zamierza przekazać na cele osobiste samochód osobowy kupiony w listopadzie 2019 r., przy którego nabyciu odliczył 50 proc. VAT. Czy w związku z tym, że przekazanie to będzie opodatkowane VAT, podatnik może odliczyć część podatku, który nie został odliczony przy zakupie? Z art. 90b ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wynika, że w przypadku gdy w ciągu 60 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym odpowiednio nabyto, dokonano importu lub oddano do używania pojazd samochodowy, w odniesieniu do którego kwotę podatku naliczonego stanowiła kwota, o której mowa w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT (a więc 50 proc. kwoty podatku, np. z faktury zakupu samochodu), nastąpi zmiana jego wykorzystywania na wykorzystywanie wyłącznie do działalności gospodarczej, podatnik jest uprawniony do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego pojazdu. Jednocześnie art. 90b ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w art. 90b ust. 1 ustawy o VAT, nastąpi sprzedaż pojazdu samochodowego, uznaje się, że wykorzystanie tego pojazdu zostało zmienione na wykorzystanie wyłącznie do działalności gospodarczej, aż do końca okresu korekty. Sprzedażą w rozumieniu tego przepisu jest przy tym również nieodpłatna dostawa pojazdu samochodowego podlegająca opodatkowaniu VAT na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Potwierdzają to w udzielanych wyjaśnieniach organy podatkowe (zob. np. interpretację indywidualną dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 lutego 2020 r., nr Powoduje to, że jeżeli wartość początkowa przedmiotowego samochodu przekracza 15 tys. zł (w przeciwnym bowiem wypadku na podstawie art. 90b ust. 6 ustawy o VAT okres korekty wynosiłby tylko 12 miesięcy, a więc sprzedaż samochodu przez podatnika nastąpiłaby już po zakończeniu okresu korekty), to w związku z podlegającym VAT nieodpłatnym przekazaniem samochodu na cele osobiste podatnik będzie uprawniony do odliczenia części podatku, który nie został odliczony przy nabyciu tego samochodu. Gdyby np. przekazanie samochodu na cele osobiste nastąpiło w lutym 2021 r., to w ramach korekty mogłaby zostać odliczona kwota stanowiąca 45/60 kwoty podatku, która przy nabyciu tego samochodu nie stanowiła – ze względu na brzmienie art. 86a ust. 1 ustawy o VAT – kwoty podatku naliczonego (gdyż luty 2021 r. jest 45. miesiącem, licząc od końca 60-miesięcznego okresu korekty). art. 7 ust. 2, art. 86a ust. 1, art. 90b ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( z 2020 r. poz. 106; z 2020 r. poz. 2419) Tomasz Krywan Doradca podatkowy; specjalista w zakresie prawa podatkowego. Autor wielu praktycznych odpowiedzi na pytania z zakresu prawa podatkowego i licznych publikacji na ten temat. Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję Zobacz więcej Przejdź do strony głównej Zwrot VAT. Na podstawie art. 86 ustawy o VAT, w określonych przypadkach podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 87 ustawy o VAT (jeżeli kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego) zwrot podatku na rachunek bankowy podatnika następuje w terminie 60 dni, od dnia złożenia przez podatnika rozliczenia. Istnieją jednak pewne wyjątkowe zasady, dotyczące zwrotów w trybie przyspieszonym, wymagające od urzędów skarbowych dokonywania zwrotów w termie dni 25. Jakie warunki musi spełnić podatnik, aby skorzystać z takiej możliwości? Na co zwrócić uwagę, w przypadku sporu z organem podatkowym? Zwrot VAT - podstawy prawne zagadnienia Kwestie możliwości skorzystania z zwrotu podatku VAT (w tym w trybie przyspieszonym) i normy postępowania organów w takich sprawach, zostały opracowane przez ustawodawcę w dwóch podstawowych aktach prawnych: Ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacja podatkowa” oraz Ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.), zwana dalej "Ustawa o VAT". Do kluczowych przepisów zaliczyć można: Ustawa o VAT: art. 87 ust. 1 i 2 i następne, art. 86 ust. 1 i następne – które stanowią drogowskaz, w zakresie stosowania zasad i terminów zwrotów podatku VAT; Ordynacja podatkowa: art. 210 § 1 – 6, art. 124, art. 121 – które określają podstawy pracy organów podatkowych – które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcia w zakresie zwrotów podatku VAT. W zakresie postępowania sądowego, postaw prawnych (w tym prawa sądów administracyjnych do kontrolowania prawidłowości zaskarżonych decyzji oraz praw podatnika do złożenia do sądu skargi) należy szukać w Ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej „Ustawa oraz Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Analiza aktualnych przepisów prawa Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisów: art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi (określonemu w art. 15 - patrz definicja podatnika) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku naliczonego. Zasada ta została ograniczona przez ustawodawcę do zastrzeżeń art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. art. 86 ust. 2 Ustawy o VAT W tym miejscu Ustawodawca wyjaśnił co stanowi kwotę podatku naliczonego. art. 86 ust. 10 Ustawy o VAT Zgodnie z ustępem 10 zdecydowano, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. W kolejnych literach tego ustępu uszczegóławiając tę zasadę. art. 86a Ustawy o VAT W tym miejscu Ustawodawca ograniczył możliwość obliczania podatku naliczonego, w zakresie wydatków związanych z pojazdami samochodowymi. art. 87 ust. 1 Ustawy o VAT Zasady zwrotu różnicy podatku zostały opisane w art. 87 Ustawy o VAT. Zgodnie z zasadą główną (cytat z przepisów): W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. art. 87 ust. 2 Ustawy o VAT Ustęp 2 art. 87 wskazuje podstawowy termin zwrotu różnicy podatku. Ustawodawca zdecydował (w uproszczeniu), że zwrot następuje w terminie 60 dni, od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika, na rachunek bankowy podatnika. Dodatkowo czas ten może ulec przedłużeniu, w sytuacji, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Wtedy naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. art. 87 ust. 6 i 6a Ustawy o VAT Istnieje jednak tak zwany tryb przyspieszony zwrotu podatku VAT. Jego zasady zostały opisane w art. 87 ust. 6 i 6a Ustawy o VAT. Zgodnie z nim, po spełnieniu określonych warunków, podatnik ma prawo do zwrotu w terminie nie 60, a 25 dni licząc od dnia złożenia rozliczenia. Jest to kluczowy artykuł, w zakresie oceny warunków, kiedy podatnik może starać się o zwrot podatku VAT w trybie przyspieszonym – i wymaga dokładniejszego omówienia. Warunki przyspieszonego zwrotu podatku VAT W zakresie możliwości skorzystania ze zwrotu podatku VAT w trybie przyspieszonym, podatnik musi więc najpierw przeanalizować ogólnie możliwość (prawidłowość) zwrotu, a następnie spełnienie dodatkowych warunków, w zakresie trybu przyspieszonego. Ustawodawca wskazał cztery podstawowe warunki, po spełnieniu których (łącznie) organ podatkowy jest obowiązany dokonać zwrotu różnicy podatku w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia. Wyciąg z przepisów (Ustawa o VAT art. 6) kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, z wyłączeniem kwoty podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1, nierozliczonej w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazanej w deklaracji, wynikają z: faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone za pośrednictwem rachunku bankowego podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazanego w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, faktur, innych niż wymienione w lit. a, dokumentujących należności, jeżeli łączna kwota tych należności nie przekracza 15 000 zł, dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone, importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji. Należy więc stwierdzić, że pierwszy element (warunek) dotyczy pochodzenia (skąd wynika) kwoty podatku. Na tym etapie ustawodawca wprowadził również dodatkowe ograniczenie kwotowe, że w zakresie faktur nieopłaconych w trybie ust. 1 lit. a (na rachunek bankowy), limit faktur dokumentujących takie należności został określony na kwotę 15 000 zł. kwota podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w ust. 1, nierozliczona w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazana w deklaracji nie przekracza 3000 zł, Drugi warunek określa drugi limit kwotowy: 3000 zł, dla kwot podatku naliczonego lub różnicy podatku nierozliczonej w poprzednich okresach rozliczeniowych i wykazanych w deklaracji. podatnik złoży w urzędzie skarbowym, nie później niż w dniu złożenia deklaracji, potwierdzenie zapłaty należności, o których mowa w pkt 1 lit. a, Trzeci warunek nakłada na podatnika obowiązek przedłożenia odpowiednich dokumentów potwierdzających zapłaty należności. Warunek ten staje się często potencjalnym problemem w uzyskaniu zwrotu. podatnik przez kolejne 12 miesięcy poprzedzających bezpośrednio okres, w rozliczeniu za który występuje z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni: był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, składał za każdy okres rozliczeniowy deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 - przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a-2c oraz ust. 4a-4f stosuje się odpowiednio. Czwarty warunek dotyczy stricte osoby podatnika i jego podmiotowości dotyczącej podatnika VAT czynnego, i realizacji obowiązków deklaracyjnych. Przyśpieszony zwrot VAT - przykładowy wyrok sądu administracyjnego Jednym z najnowszych orzeczeń w zakresie omawianego zagadnienia zwrotu podatku VAT w trybie przyspieszonym, jest Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który zapadł dnia 6 maja 2021 i dotyczy sprawy I SA/Sz 184/21. Sprawa dotyczyła stanu faktycznego z lipca i sierpnia 2020 roku – Sąd więc w swoich dywagacjach opierał się na przepisach dotyczących tego okresu. Stan faktyczny Sprawa dotyczyła dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanego w deklaracji podatkowej podatku od towarów i usług VAT-7. Podatniczka złożyła w sierpniu 2020 roku za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej deklarację VAT-7, za lipiec 2020. Wskazała w niej kwotę podatku do zwrotu na rachunek podatnika w terminie 25 dni (który przypadał na sierpień 2020). Dodatkowo, za pomocą platformy ePUAP, podatniczka przesłała zestawienie transakcji z rachunków bankowych. Następnie złożyła również pliki JPK_VAT za lipiec 2020, które zostały dodatkowo skorygowane jeszcze w sierpniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatnika na piśmie (za pośrednictwem Poczty) do przedłożenia dokumentów źródłowych, dotyczących sprzedaży i zakupów za lipiec 2020. Chodziło o faktury VAT, dokumenty fiskalne – paragony i raport fiskalny. Podatniczka nie przedłożyła tych dokumentów. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do podatniczki zawiadomienie w trybie art. 200 §1 Ordynacji podatkowej. Ponownie zostało one doręczone za pośrednictwem Poczty, w trybie art. 150§4 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcia organów W końcu Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w kwocie wskazanej w deklaracji podatkowej, dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2020 (w terminie 25 dni od dnia złożenia deklaracji). Podstawą rozstrzygnięcia organu miała być okoliczność, że przesłany przez podatniczkę rejestr zakupów JPK_VAT zawiera 110 pozycji faktur, na określoną kwotę łączną – która nie zgadza się z ilością faktur i kwotami zapłaty wskazanymi w przedstawionych wyciągach bankowych. Analiza wyciągów bankowych dla organu wskazywała 62 faktury, które zostały w całości opłacone. Dlatego organ stwierdził, że należności z 48 faktur nie zostały uregulowane w sposób określony w art. 87 ust. 6 pkt. 1 lit. a ustawy o VAT, tj. przelewem na rachunek bankowy. Następnie organ podatkowy wezwał podatniczkę do przedłożenia kolejnych dokumentów – faktur i innych. Podatniczka nie dostarczyła tychże. Postanowieniem z września 2020 Naczelnik Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. Od decyzji organu I instancji podatniczka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie go w całości oraz umorzenie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu podatkowego I instancji. Proces sądowy Sprawa została poprzez skargę podatniczki złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów podatniczki. Po rozpatrzeniu całej sprawy Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Nie zdecydował jednak wprost, która ze stron postępowania ma rację – nie mniej zdecydował, że postępowanie organu w tej sprawie nie było prawidłowe. Dlatego też zaskarżona decyzja została uchylona. Podsumowanie i praktyczne wskazówki z orzecznictwa Jednym z kluczowych aspektów weryfikacji orzecznictwa w sprawach podatkowych, jest możliwość przetworzenia odpowiednich fragmentów wyroków sądowych na potrzeby innych postępowań. Przeprowadzane przez Sądy analizy są nierzadko na tyle uniwersalne, że mogą służyć wielu podatnikom. W zakresie zwrotu podatku VAT w trybie przyspieszonym, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2021, sygn. akt. I SA/Sz 184/21 warto zwrócić szczególna uwagę na kilka fragmentów uzasadnienia oraz wyciągniętą tezę. Teza (aktualna) LEX nr. 3180606: Na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że spełnia warunki do przyspieszonego zwrotu, jednak skoro organy uznały, że posiadany materiał dowodowy pozwala na precyzyjne ustalenia (liczba opłaconych i nieopłaconych faktur, dokładna kwota opłacona i kwota nieopłacona), to winny w uzasadnieniach decyzji zawrzeć konkretne ustalenia co do poszczególnych pozycji, pozwalające sądowi skontrolować, czy wskazane ustalenia są zgodne z rzeczywistością. W tym miejscu, w przypadku sporu z organem podatkowym, każdy podatnik może więc wskazywać, że pomimo tego, że faktycznie to na nim ciąży obowiązek dowodowy, w zakresie wykazania przesłanek (spełnienia warunków) do skorzystania z przyspieszonego trybu zwrotu VAT – organy nie mogą przedstawionych dokumentów czy informacji traktować dowolnie, zaś ich ocena i ustalenia powinny być konkretne. Fragmenty uzasadnienia: Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonego stanowiska, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu podatkowego, które poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, przedstawiając i wyjaśniając powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności, czego wymaga zasada budowania zaufania do organów podatkowych wyrażona w art. 121 ale także umożliwia kontrolę legalności aktu w postępowaniu odwoławczym lub też sądowo-administracyjnym. W tej sytuacji, wskazując już konkretne przepisy Ustawy Ordynacja Podatkowa, Sąd wypunktował, dlaczego sporządzenie uzasadnienia powinno być odpowiednie i ma zasadnicze znaczenie merytoryczne. W ocenie orzecznictwa podatnik ma swoje obowiązki ma jednak prawo do rzetelnego opracowania swojej sprawy przez właściwe organy, a po wydaniu decyzji uzyskania odpowiedniego uzasadnienia wyjaśniającego - powody rozstrzygnięcia. Źródła prawa: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) zwana dalej „Ordynacja podatkowa”; Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.). zwana dalej "Ustawa o VAT"; Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 6 maja 2021 r. I SA/Sz 184/21. W przypadku gdy podatnik udostępnia nieodpłatnie swoim pracownikom należące do jego przedsiębiorstwa samochody, mamy generalnie do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem usług, które podlega opodatkowaniu VAT. Jednak nie każde udostępnienie na cele prywatne samochodów firmowych będzie się wiązało z obowiązkiem odprowadzenia podatku należnego. Zasady odliczania VAT W sytuacji gdy podatnik wykorzystuje samochód do opodatkowanej działalności gospodarczej, to ma co do zasady prawo do odliczenia VAT od wydatków związanych z jego nabyciem, jak i jego eksploatacją. Przy czym z art. 86a ustawy o VAT wynika, czy podatnik będzie miał prawo do odliczenia 100% kwoty VAT od tych wydatków, czy tylko 50%. Jeżeli zakupiony przez podatnika samochód będzie wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, to przy ustaleniu wysokości podatku VAT podlegającego odliczeniu należy wziąć pod uwagę art. 86a ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Podatnik w tym przypadku może odliczyć 50% podatku naliczonego przy jego nabyciu. Dla skorzystania z 50% odliczenia VAT nie jest wymagane spełnienie przez podatnika jakichkolwiek dodatkowych warunków. Natomiast możliwość odliczenia 100% kwoty VAT od wydatków związanych z pojazdami ustawodawca przewidział w sytuacji, gdy pojazdy te są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Za takie są uznawane pojazdy, których sposób wykorzystania, zwłaszcza określony w ustalonych przez podatnika zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (w przypadku tych samochodów podatnik musi także złożyć w odpowiednim terminie VAT-26). Ponadto pojazdami, które przez ustawodawcę zostały uznane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, są pojazdy, których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z tą działalnością lub powoduje, że ewentualny użytek do celów prywatnych będzie nieistotny. Pojazdy te wymieniono w art. 86a ust. 9 ustawy o VAT i są to np. vany. Spełnienie wymagań technicznych przez pojazdy wymienione w punktach 1 i 2 tego przepisu stwierdza się na podstawie dodatkowych badań technicznych przeprowadzonych przez okręgową stację kontroli pojazdów oraz wydanego przez nią zaświadczenia, a także adnotacji o spełnieniu tych wymagań zamieszczonej w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Nieodpłatne użycie samochodów Od 1 stycznia 2015 r. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych obowiązują przepisy, które w sposób jednoznaczny wskazują sposób ustalania przychodu z nieodpłatnych świadczeń z tytułu używania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych. Wprowadzenie do ustawy o pdof tych przepisów pozostaje jednak bez wpływu na rozliczenia podatku VAT. Zasadniczo użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza, w tym do celów osobistych jego pracowników, uznawane jest za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT. Dotyczy to jednak tylko sytuacji, gdy podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do odliczenia VAT z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych (art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT) – przykład 1. Jednak w tym przypadku należy wziąć pod uwagę art. 8 ust. 5 ustawy o VAT. Jak z niego wynika, obowiązek wykazania VAT należnego nie wystąpi w przypadku używania samochodu służbowego do celów prywatnych pracowników, jeżeli podatnikowi przysługiwało – w całości lub w części – prawo do odliczenia 50% kwoty VAT (na podstawie art. 86a ust. 1 ustawy) z tytułu: 1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów lub 2) nabycia, importu lub wytworzenia części składowych do tych pojazdów, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Za nabycie towarów uznaje się również przyjęcie ich do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze. Podatnik nie ma więc obowiązku wykazania VAT należnego w przypadku nieodpłatnego udostępniania pracownikom samochodów, przy nabyciu których przysługiwało mu prawo do odliczenia 50% kwoty VAT (przykład 2). Zasada ta ma także zastosowanie do samochodów nabytych przed 1 kwietnia 2014 r., od których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia 60% kwoty podatku (nie więcej niż zł) lub odpowiednio 50% kwoty VAT (nie więcej niż zł). Jak wskazują organy podatkowe, zasada wyłączenia z opodatkowania użytku prywatnego nie jest stosowaną, gdy: podatnik miał pełne prawo do odliczenia VAT zarówno przy nabyciu pojazdu, jak i zakupionych do niego części składowych, podatnik miał pełne prawo do odliczenia VAT przy nabyciu pojazdu, zaś przy nabyciu części składowych do pojazdu prawo to zostało ograniczone do 50%, podatnik nie posiadał prawa do odliczenia przy nabyciu pojazdu, natomiast przy nabyciu części składowych do niego posiadał prawo do odliczenia pełnego. Przykład 1 Podatnik używa do działalności samochodu osobowego (środek trwały). Od jego zakupu nie odliczono VAT, ponieważ został on zakupiony od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności. Podatnik nie nabywał do tego pojazdu także części składowych. Samochód ten został udostępniony pracownikowi do celów prywatnych. Z uwagi na to, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT przy jego nabyciu, nie ma on obowiązku wykazania VAT z tytułu używania tego pojazdu do celów prywatnych pracownika. Przykład 2 Podatnik używa na potrzeby działalności opodatkowanej VAT samochodu osobowego (środek trwały), przy nabyciu którego przysługiwało mu prawo do odliczenia 50% kwoty VAT naliczonego. Samochód ten udostępnił swoim pracownikom do celów prywatnych. W tym przypadku podatnik nie ma obowiązku wykazania VAT należnego. 1. W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku: 1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika; 2) należnego z tytułu: a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca, b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; 3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a; 4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34. 2. Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące: 1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych; 2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3; 3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. 3. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania: 1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są: a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; 2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. 4. Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli: 1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub 2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne. 5. Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych: 1) przeznaczonych wyłącznie do: a) odprzedaży, b) sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika, c) oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze – jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika; 2) w odniesieniu do których: a) kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza zgodnie z ust. 1 lub b) podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych. 6. Ewidencja przebiegu pojazdu jest prowadzona od dnia rozpoczęcia wykorzystywania pojazdu samochodowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika do dnia zakończenia wykorzystywania tego pojazdu wyłącznie do tej działalności. 7. Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać: 1) numer rejestracyjny pojazdu samochodowego; 2) dzień rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia ewidencji; 3) stan licznika przebiegu pojazdu samochodowego na dzień rozpoczęcia prowadzenia ewidencji, na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień zakończenia prowadzenia ewidencji; 4) wpis osoby kierującej pojazdem samochodowym dotyczący każdego wykorzystania tego pojazdu, obejmujący: a) kolejny numer wpisu, b) datę i cel wyjazdu, c) opis trasy (skąd – dokąd), d) liczbę przejechanych kilometrów, e) imię i nazwisko osoby kierującej pojazdem – potwierdzony przez podatnika na koniec każdego okresu rozliczeniowego w zakresie autentyczności wpisu osoby kierującej pojazdem, jeżeli nie jest ona podatnikiem; 5) liczbę przejechanych kilometrów na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień zakończenia prowadzenia ewidencji. 8. W przypadku gdy pojazd samochodowy jest udostępniany osobie niebędącej pracownikiem podatnika, wpis, o którym mowa w ust. 7 pkt 4: 1) jest dokonywany przez osobę, która udostępnia pojazd; 2) obejmuje: a) kolejny numer wpisu, b) datę i cel udostępnienia pojazdu, c) stan licznika na dzień udostępnienia pojazdu, d) liczbę przejechanych kilometrów, e) stan licznika na dzień zwrotu pojazdu, f) imię i nazwisko osoby, której udostępniony został pojazd. 9. Do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą: 1) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: a) klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub b) z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków; 2) pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; 3) pojazdy specjalne, które spełniają również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń: a) agregat elektryczny/spawalniczy, b) do prac wiertniczych, c) koparka, koparko-spycharka, d) ładowarka, e) podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych, f) żuraw samochodowy – jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym. 10. Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9: 1) pkt 1 i 2 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań; 2) pkt 3 stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. 11. W przypadku gdy w pojeździe samochodowym, dla którego wydano zaświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, zostały wprowadzone zmiany, w wyniku których pojazd nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 9 pkt 1 lub 2, uznaje się, że pojazd nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej: 1) od dnia wprowadzenia zmian, 2) jeżeli nie można określić dnia wprowadzenia zmian: a) od okresu rozliczeniowego, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył podatek naliczony od wydatków związanych z tym pojazdem samochodowym, z zastrzeżeniem lit. b, b) od okresu rozliczeniowego następującego po okresie rozliczeniowym, dla którego podatnik wykaże, że pojazd samochodowy spełniał wymagania, o których mowa w ust. 9 pkt 1 lub 2 – chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w ust. 4 pkt 1. 12. Podatnicy wykorzystujący wyłącznie do działalności gospodarczej pojazdy samochodowe, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu, mają obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o tych pojazdach w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym poniosą pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami, nie później jednak niż w dniu przesłania ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3. 13. W przypadku niezłożenia w terminie informacji, o której mowa w ust. 12, uznaje się, że pojazd samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika dopiero od pierwszego dnia miesiąca, w którym podatnik złoży tę informację. 14. W przypadku zmiany wykorzystywania pojazdu samochodowego podatnik jest obowiązany do aktualizacji informacji, o której mowa w ust. 12, najpóźniej do końca miesiąca, w którym dokonał tej zmiany. 15. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o której mowa w ust. 12, uwzględniając potrzebę zawarcia w niej danych pozwalających na identyfikację pojazdu samochodowego, w szczególności marki, modelu pojazdu i jego numeru rejestracyjnego, jak również daty poniesienia pierwszego wydatku związanego z danym pojazdem, oraz uwzględniając potrzebę umożliwienia prawidłowej aktualizacji złożonej informacji. 16. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w ust. 9 pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 4 pkt 2, uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, wymagania dla tych pojazdów samochodowych oraz dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, uwzględniając specyfikę ich konstrukcji oraz ich zastosowanie, a w przypadku pojazdów mających więcej niż jeden rząd siedzeń – również wymóg, aby dopuszczalna masa całkowita była większa niż 3 tony. 17. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż wskazane w ust. 5 przypadki, w których nie stosuje się warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, uwzględniając specyfikę prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej oraz konieczność przeciwdziałania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania pojazdów do celów innych niż związane z działalnością gospodarczą. Przedsiębiorcy, którzy chcą od samochodów użytkowanych w firmie odliczać pełen VAT w związku z wydatkami związanymi z ich eksploatacją nie mogą dodatkowo wykorzystywać go do celów prywatnych. Czy samochody przeznaczone na wynajem w ramach prowadzonej działalności należy rozliczać na zasadach ogólnych? Kiedy wydatki poniesione na takie samochody powinny być rozliczane na podstawie kilometrówki? Na skróty Samochody na wynajemArt. 86a ust. 5 ustawy o VATSamochody na wynajem – jak to wygląda w praktyce? Samochody na wynajem W zasadzie podatnicy, którzy chcą zachować prawo do pełnego odliczenia VAT od wydatków związanych z użytkowaniem pojazdu osobowego powinni zgłosić pojazd do urzędu skarbowego na druku VAT-26 i dodatkowo prowadzić kilometrówkę. Dzięki takim działaniom samochodu nie można wykorzystywać dla celów prywatnych. W niektórych sytuacjach podatnik może zostać zwolniony z wymienionych obowiązków. Do jednych z takich sytuacji należy wynajem samochodów będący przedmiotem działalności podatnika. Art. 86a ust. 5 ustawy o VAT W przepisie zostało wskazane, że: Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku pojazdów samochodowych:1) przeznaczonych wyłącznie do: a) odprzedaży, b) sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika, c) oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze- jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika. Z powyższego przepisu wynika, że podatnik nie ma obowiązku zgłaszania samochodu do urzędu skarbowego, ani prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, jeżeli chce odliczać 100% VAT od wydatków związanych z wynajmowanym samochodem. Samochody na wynajem – jak to wygląda w praktyce? W kwestii możliwości odliczania pełnego VAT od wydatków związanych z wynajmowanymi samochodami, pomimo, że przepisy są czytelne, to podatnicy i tak mają wątpliwości w tej sprawie i zwracają się o wydanie interpretacji indywidualnych. PRZYKŁADPodatnik prowadzi działalność polegającą na wynajmie oraz sprzedaży samochodów. Złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej we własnej sprawie, która dotyczyła opisanej niżej jeżeli samochód przeznaczony na wynajem użytkowany jest także pomiędzy okresami wynajmu i jest to ściśle powiązane z wynajmem, to czy zachodzi obowiązek prowadzenia kilometrówki oraz czy należy zgłosić taki pojazd do US na formularzu VAT-26? Wątpliwości podatnika dotyczyły następujących czynności wykonywanych pomiędzy okresem wynajmu: dowóz wynajmowanego pojazdu do klienta, a po zakończeniu wynajmu dostarczenie go z powrotem do siedziby firmy wyjazdy związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdu, takie jak: myjnia, stacja benzynowa, stacja kontroli pojazdów. Interpretację indywidualną w tej sprawie wydał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 3 września 2014 roku, nr IPPP3/443-486/14-4/KT, w której wskazał, że: użycie wyrazu „wyłącznie” w ww. art. 86a ust. 5 ustawy wskazuje, że zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4, nie obejmuje sytuacji, gdy pojazdy są wykorzystywane - choćby przejściowo - do innych celów (np. jazda próbna, użytek służbowy podatnika, dojazd do klienta itp.). Zatem w odniesieniu do pojazdu, który np. jest przeznaczony do oddania w odpłatny najem, ale przed jego dokonaniem jest wykorzystywany przez podatnika jako pojazd do innych celów służbowych, nie może być zastosowane zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji. W celu pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z takim pojazdem, ewidencja przebiegu dla tego pojazdu (jeśli jest on obiektywnie wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej) musi być prowadzona i (...) musi ona potwierdzać brak użytku prywatnego danego pojazdu. W sytuacji kiedy samochód osobowy przeznaczony jest wyłącznie na wynajem, to podatnik nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Taki obowiązek występuje wtedy jeżeli pojazd przeznaczony jest do innych celów niż najem i przedsiębiorca chce dokonać pełnego odliczenia podatku naliczonego. W takim przypadku musi: ustalić zasady używania pojazdu i potwierdzić je w prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu z wyłączeniem możliwości używania go do celów prywatnych zgłosić pojazd do urzędu skarbowego na druku VAT-26. Data publikacji: 2021-11-02, autor: FakturaXL

art 86a ustawy o vat